Instalację wodno-kanalizacyjną można prawidłowo wykonać z wielu materiałów. Nie ma przy tym jednego idealnego – każdy ma jakieś ograniczenia. Najważniejsze, by został zastosowany zgodnie z przeznaczeniem, a instalację wykonano starannie.

Oczywiście każdy instalator ma przy tym pewne osobiste preferencje – chętniej wybiera materiał, który dobrze zna. Gdy podejmujemy decyzję o wykonaniu rurociągów z innego materiału niż zaproponowany w projekcie, nie wolno zapominać, że wymaga to przeliczenia średnic przewodów na równoważne – tak, by średnice wewnętrzne pozostały niezmienione, pomimo zmiany wymiarów zewnętrznych.

Rury i kształtki (kolana, trójniki itp.) lepiej kupować od jednego producenta, aby mieć pewność, że będą dobrze do siebie pasowały, nawet minimalna różnica wymiarów może być bowiem przyczyną kłopotów.

W instalacjach wykonanych z tworzyw sztucznych to właśnie wysoka cena kształtek bardzo podnosi cenę materiałów, natomiast w instalacjach z miedzi bardziej kłopotliwe, a więc i droższe, jest wykonawstwo.

Miedź. Instalacje wykonane z miedzi są obecnie bardzo popularne. Rury mogą być sztywne – z miedzi twardej, i te są sprzedawane w prostych odcinkach lub elastyczne – z miedzi miękkiej, które są sprzedawane w zwojach.

Rury miedziane nadają się na instalacje wody ciepłej i zimnej. Rury z miedzi twardej łączy się przez spawanie, z miękkiej – przez lutowanie. Przewody miedziane prowadzone przez nieogrzewane pomieszczenia trzeba dobrze otulić izolacją cieplną, bo miedź bardzo dobrze przewodzi ciepło.

Uwaga! Miedź jest mało podatna na korozję, jednak nie nadaje się do wody o odczynie pH mniejszym lub równym 7, gdyż działa ona agresywnie na miedź, wskutek czego stężenie jonów tego metalu w wodzie wielokrotnie przekracza dopuszczalne wartości.

Stal. Rury stalowe stosuje się coraz rzadziej, co wynika z ich podatności na korozję, znacznej masy i kłopotliwego wykonawstwa (zwykle na połączenia gwintowane). Choć mają też zalety: są bardzo odporne na wysoką temperaturę, a ich wydłużalność termiczna jest niewielka, w nowych domach jednorodzinnych raczej się ich nie stosuje, choć są powszechne w starszych instalacjach.

Jeśli decydujemy się na remont takiej instalacji, nie należy w niej montować elementów miedzianych (rur, kształtek, wymiennika ciepła w kotle c.o.), bo wtedy stal szybko skoroduje. Jeśli nie ma innej możliwości, elementy stalowe powinny znaleźć się w instalacji przed miedzianymi (patrząc od źródła wody), jeśli jednak instalacja jest wyposażona w obieg c.w.u., to takie rozwiązanie nic nie pomoże. Dlatego do zmodernizowania takiej instalacji wodociągowej lepiej zastosować rury z tworzyw sztucznych niż miedziane.

Polichlorek winylu (PVC). To tworzywo najdłużej stosowane w instalacjach wodno-kanalizacyjnych. Rury z PVC są sztywne. Wykonane z czystego polichlorku winylu nadają się tylko do wody zimnej, natomiast przeznaczone do wody ciepłej wykonuje się z jego zmodyfikowanej odmiany – chlorowanego polichlorku winylu (o oznaczeniu CPVC lub PVC-C).

Rury z PVC łączy się przez klejenie.

Uwaga! Rury z PVC stają się bardzo kruche w niskiej temperaturze (około 0°C), dlatego montaż należy wykonywać wtedy, gdy temperatura otoczenia jest dodatnia.

Polipropylen (PP). Rury z polipropylenu sprzedawane są jako sztywne lub też elastyczne – jeśli mają małą średnicę, zwykle nie większą niż 20 mm. Można z nich wykonywać zarówno instalacje wody zimnej, jak i ciepłej. Łączy się je przez zgrzewanie.

Tradycyjnym sposobem wykończenia ścian murowanych jest ich otynkowanie. To metoda dość tania, ale pracochłonna i czasochłonna, głównie z powodu przerw technologicznych. Poza tym wymagająca sporych umiejętności od wykonawców.

Do wyboru są tynki na bazie wapna, cement lub gipsu, które dość znacznie różnią się właściwościami. Wszystkie jednak nakładane są w tzw. procesie mokrym, powodują uszczelnienie i usztywnienie ścian oraz wyrównanie nierówności powierzchni. Poza tym powinny być jeszcze malowane lub tapetowane.

Tynk wapienny – jest już rzadko stosowany, pomimo wielu korzystnych właściwości. Składa się tylko z wapna, piasku i wody. Dzięki temu jest bardzo plastyczny, choć niezbyt odporny na uszkodzenia mechaniczne. Zawartość wapna powoduje, że ma właściwości grzybobójcze oraz samonaprawcze (niewielkie rysy po pewnym czasie zasklepiają się). Z tego względu doskonale nadaje się do wykończenie ścian w budynkach o lekkiej konstrukcji (domach szkieletowych, drewnianych), które dość mocno odkształcają się pod wpływem sił zewnętrznych (wiatru, śniegu) lub zmiennych warunków cieplno-wilgotnościowych.

Tynk cementowo-wapienny – to najbardziej uniwersalne i tradycyjne wykończenie ścian. Nadaje się do stosowania zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz budynku, w tzw. pomieszczeniach suchych oraz mokrych. To połączone w odpowiednich proporcjach części piasku, cementu, wapna i wody sprawiają, że tynk jest jednocześnie wytrzymały i elastyczny, odporny na zarysowania i łatwy do nakładania. Dzięki dość dużej grubości (2–3 cm) jest dobrym akumulatorem ciepła.

Z kolei jego spory ciężar dodatkowo wspomaga tłumienie dźwięków. Niestety technologia wykonania wyprawy cementowo-wapiennej wymaga nakładania aż trzech różnych warstw (obrzutki, narzutu i gładzi). Przez to jest praco- i czasochłonny. Poza tym uzyskanie idealnej równej (gładkiej) powierzchni jest możliwe tylko przy dodatkowym nakładzie pracy (wykonanie tynku IV kategorii lub nałożenie warstwy sztablatury gipsowej).

Tynk cementowy – jest bardzo mocny, trwały i odpornych na wilgoć. Z tego względu stosuje się go głównie do wykańczania pomieszczeń piwnicznych, magazynowych oraz na zewnątrz budynku np. na ogrodzeniach murowanych. Wykonawcy niezbyt go lubią, ponieważ ten rodzaj tynku trudno się układa (wymaga sporej wprawy z powodu małej plastyczności).

Tynk gipsowy – stanowi obecnie jeden z najbardziej popularnych sposobów wykańczania ścian murowanych. To dlatego, że zwykle nakłada się go maszynowo, a nie ręcznie i tylko jedną warstwę (standardowo grubości 1 cm), a nie trzy jak w przypadku tynku cementowo-wapiennego. To mieszanina gipsu, wody, plastyfikatorów i opóźniaczy. Prawidłowo wykonany i ułożony charakteryzuje się niemal lustrzaną gładkością powierzchni.

Poza tym bardzo dobrym współczynnikiem przewodzenia ciepła oraz możliwością pochłaniania nadmiaru wilgoci z powietrza i oddawania jej, gdy staje się zbyt suche. Ta cecha sprawia, że tynk gipsowy jest doskonałym materiałem ochrony przeciwpożarowej, ale jednocześnie nie powinno się go wykonywać w pomieszczeniach „mokrych” o wilgotności powyżej 70% (chyba że zastosuje się odpowiednie powłoki impregnujące, zabezpieczające tynk).

Trzeba też pamiętać, że gips powoduje korozję stali, a więc wszelkie gwoździe czy haki powinny być ocynkowane lub wykonane ze stali nierdzewnej. Sporym mankamentem jest jego mała odporność na uszkodzenia mechaniczne i trzeba być tego świadomym, gdy w domu są małe dzieci.

Wybór farby na elewację budynku to decyzja, którą warto podejmować z rozwagą. Od rodzaju, jakości i odcienia powłoki malarskiej zależy nie tylko wygląd świeżo ukończonego domu; cechy te decydują również o trwałości elewacji, czyli o tym, jak nasza siedziba będzie się prezentowała za 10, 15, a nawet 20 lat.

Bogata oferta rynkowa pozwala nam dziś wybierać spośród wielu rodzajów farb elewacyjnych. Do najczęściej stosowanych należą powłoki: akrylowe, silikonowe, mineralne i silikatowe (krzemianowe). Każda z nich, za sprawą zróżnicowanych właściwości, chroni elewację budynku w nieco inny sposób. Ponieważ jednak wszystkie mają spełniać funkcję dekoracyjno-ochronnej powłoki ścian zewnętrznych, muszą zatem wykazywać dużą odporność na oddziaływanie warunków atmosferycznych, zachowywać trwałość barw i umożliwiać utrzymanie elewacji w czystości.

Malowanie elewacji domu jednorodzinnego nie należy do prac szczególnie skomplikowanych. Dobierając odpowiedni rodzaj powłoki i przestrzegając kilku „żelaznych” zasad, czynność tę z powodzeniem możemy wykonać samodzielnie, co pozwoli nam obniżyć całkowity koszt budowy.

Warunkiem owego powodzenia jest jednak dobry stan podłoża pod farbę; w przeciwnej sytuacji najlepiej zlecić prace specjalistom. Stan ten ocenimy, dokładnie oglądając powierzchnię tynku (powinna być gładka, równa, bez wykwitów), a także opukując ją - zróżnicowany, zależnie od miejsca, odgłos wskazuje na odspajanie się tynku od podłoża.

Dokładny opis metody malowania zawiera instrukcja użycia wydrukowana na każdym opakowaniu farby, niezależnie od jej rodzaju i pochodzenia. Należy dokładnie jej przestrzegać, gdyż samodzielna modyfikacja zaleceń może negatywnie wpłynąć na jakość i trwałość powłoki.